Kolobrzeg, Polen

… Football is the game … Vandaag zou een grote dag moeten worden. Chelsea speelt de Champions League finale.

Bovendien leken de tekenen gunstig, de zon scheen al van zeer vroeg in de ochtend. En ik kan het weten, om kwart na 4 werd ik al gewekt omdat een dikke wesp zich een weg had gevonden in mijn kamer. Op jacht dus en uiteraard klaarwakker. Trouwens op dat uur is het al klaarlicht in Polen.

Ik moet starten met een omweg naar Ustka en voel al meteen dat er iets niet klopt. Van de beloofde oostenwind was geen spoor, hij blies iets meer uit het zuiden, maar toch weer vooral uit het westen, dus k-tshing, opnieuw prijs ! Het was vandaag wel véél warmer dan voordien, vandaag de omgekeerde wereld, voor het eerst mag ik na een uurtje eens kleren uittrekken. Zalig, ik kan de ganse dag in het shirt van El Nino rijden, al zal hij waarschijnlijk weer op de bank moeten starten.

So far so good dus, maar ojee wat stond me nog te wachten. Na 60 km kom ik in Karlowo en daar moet ik kiezen, ofwel de baan volgen en een omweg van een 15 km maken, ofwel nog eens mijn geluk wagen op de route van het Ijzeren Gordijn. Ik meen me te herinneren dat Charly gisteren zei dat het van daaruit doenbaar was. Maar ik moet me vergist hebben. Ik kies dus voor het spoor dat loopt op een soort berm tussen de zee rechts en een heel groot meer links. Het is een stuk van 8 km en het begint goed met een echt asfalt-fietspad. Als daar een fietspad ligt, zou je toch denken dat dat er gedurende die ganse 8 km ligt, niet ? Neen dus, na 5 km is het gedaan met de pret. Het pad loopt dood in de duinen. Ik heb geen flauw idee hoe ver het nog is alvorens er weer asfalt is en begin dus mijn fiets te duwen. ………….. Even ademhalen. 3 uur (DRIE UUR) heb ik gewroet over die 3 km ! Het is onmogelijk om in dat losse zand je wielen te laten draaien van een fiets van 55 kg, het is dus puur sleuren en slepen. Na ongeveer 2 km was ook het pad door de duinen plots gedaan en was er maar 1 mogelijkheid meer, het strand op. Dus nog een km op de vloedlijn verder waar het het minst slecht was (het woord best is absoluut verboden in deze context). Absoluut de allerzwaarste inspanning die ik ooit al deed, het zweet gutste uit elke porie van mijn lijf. Telkens 10 meter sleuren en dan weer even uithijgen. Uiteraard zat ik ook al rap door mijn drankvoorraad hetgeen het alleen maar erger maakte. Een paar vissers hadden me gezegd dat er pas terug een pad was aan een trap vanop het strand. Uiteindelijk raakte ik daar en kon ik terug een weg op. Eerste winkeltje binnen, dat moet de beste Cola uit mijn leven geweest zijn ! Uit mijn schoenen kon ik een ganse kruiwagen zand kloppen, maar erger nu kraakt, piept of schuurt elk onderdeeltje van mijn fiets uiteraard door dat zeezand.

Spijtig genoeg zat het er toen nog niet op, er restten nog 50 km naar Kolobrzeg. Elke trap was er toen één teveel natuurlijk. Na een werkdag van 9 uur en half kwam ik binnen. Gewoon alles doet zeer, vooral mijn rug en armen.

Mijn besluit staat vast, ik zoek vanaf nu wel mijn eigen weg naar Istanbul. Geen meter wil ik nog van dat f*cking Iron Curtain Trail rijden. Dus morgen draai ik af richting Oder, zoals ik gisteren al beschreef.

En nu voetbal kijken. Het enige dat mijn dag nog kan redden, al heb ik er geen goed oog in. De Uefa heeft uiteraard Chelsea al meer dan onthoofd door een half team te schorsen. Vooral Terry en Ramires zullen gemist worden. Maar ik hoop uiteraard op een invalbeurt van Fernando “El Nino” Torres met dan de winning-goal !
Blue is the colour, football is the game
We’re all together, and winning is our aim
So cheer us on through the sun and rain
‘Cause Chelsea, Chelsea is our name

Slupsk, Polen

Een laatste kans gaf ik vandaag aan de Iron Curtain Trail. 8 km heeft het geduurd, de eerste 6 tot in Karwia lukten en iets verder reed ik me alweer potvast in het zand. Omdraaien en terug naar de grote baan. Het routeboekje is ergens diep in mijn tas verdwenen. De grote baan waar ik zo’n schrik voor had, viel wel mee eigenlijk. De zon scheen aanvankelijk wel, dus ik startte wat voorbarig in thermisch onderlijfje + wintervest, maar na een uur zat ik toch alweer in mijn tassen te grabbelen naar een 3e laag en muts en handschoenen.

Na de middag is het dan stilaan beginnen omslaan, zoals voorspeld. De wind is dan fel afgezwakt en bijgevolg de temperatuur wat gestegen, de extra kleding kon terug weg.

Ongeveer halfweg bij Cecenowo zat ik op een piknikbankje bij een winkeltje te lunchen, toen er plots een zwaar bepakte fietser uit de andere richting kwam en uiteraard stopte bij het zien van mijn truck. Het was Charly, een Duitser uit Beieren. Hij was thuis (in Regensburg) gestart en via het Tsjechische Pilzen en Praag naar de Duits-Poolse grens waar schijnt een beauty van een fietspad van maar liefst 480 km ligt langs de rivier Oder. De fietsweg eindigt in Swinoujscie, dat is de stad aan de Ostzee, net op de grens. De stad waar ik over 2 dagen zal aankomen … Hoort U mij al komen ? Hmmmm, klinkt aanlokkelijk. Praag, daar wil ik eigenlijk al zo lang eens naartoe. Ik zou zeggen : wordt vervolgd.

Charly volgt nu dezelfde route als ik maar andersom, richting Helsinki. Grappig, het eerste wat hij vroeg was of ik echt de route aan het volgen was zoals die beschreven stond. Ook hij had ondertussen een kaart van Polen gekocht en volgde ook de hoofdbanen, ah ja, anders hadden we elkaar niet hier in Cecenowo ontmoet. Hij had net dezelfde opmerkingen, onmogelijk te fietsen met bepakking, onbegrijpelijk dat dit opgenomen was in het Eurovelo-netwerk … enfin, het was alsof ik mezelf hoorde praten. Nochthans Charly reed met 26 inch wielen met brede banden, en ook dat lukte dus blijkbaar niet, wat zou ik dan met 28 inch wielen met smalle banden daar moeten gaan zoeken ?
We hebben nog wat tips uitgewisseld en vlug waren we een half uur verder. Zeer leuke man, een kunstenaar trouwens, neem een kijkje op www.charlysöllner-kallmünz.de
Om nog even terug te komen op de wind van gisteren : Charly die dus uit de tegenovergestelde richting kwam en wind mee had, bereikte gisteren zijn bestemming 3 uur vroeger dan voorzien, hij deed 100 km in 4u inclusief stops, hij vertelde dat hij soms minutenlang niet eens trapte, gewoon gedragen door de wind. Waauw, ik zal ooit ook wel eens zo’n dag krijgen zeker ?

Voor het overige was er weinig te zien vandaag, een vrij rustige baan door landelijk gebied. Wat wel zeer luguber was, ik heb zeker wel 30 kruisjes zien staan langs die weg vandaag. De baan was in zeer slechte staat, zonder verlichting en overal bomen vlak langs de weg. Sommige kruisjes zijn kunstwerken waarin een motorhelm of kettingblad verwerkt is. Dit moet echt een soort dodenweg van Polen zijn. De titel van vandaag draag ik dan ook op aan de vele verongelukten op deze baan en aan Ian Curtis, zanger van één van m’n favoriete bands Joy Division, die vandaag 32 jaar geleden zichzelf van het leven beroofde. R.I.P. Ian.

Morgen zal alles in het teken staan van iets gans anders, maar dat leest U dan morgen wel weer.

Jastrzebia Gora, Polen

“woa zedde in godsnaam mee bezig” dat is wat deze dag kan samenvatten. Dat zinnetje is mij tientallen keren door mijne kop geschoten. Ik ben die ijskoude wind zooooo kotsbeu ! 7 graden is het maximum dat ik vandaag kreeg, als ik dan berichten op Facebook zie van Belgische klagers omdat het daar eens effe wat minder is … Grrrrrr.

Eerst heeft U nog wat duiding tegoed over Polen en Gdansk. In 1939 was het in Polen dat WO II uitbrak door de inval van de Nazi’s. Tegelijkertijd vielen vanaf de oostkant de Russen binnen. De Nazi vernietigingsmachine sloeg hier genadeloos toe ; 6 miljoen Joden werden uitgemoord, de meeste op eigen bodem, in Poolse concentratiekampen.
Begin jaren ’80 ontstond de Solidarnosc-vakbondsbeweging in de haven van Gdansk, hetgeen een eerste stap was naar de val van het Ijzeren Gordijn.

Voor de city-trippers, Gdansk bestaat enkel uit een oud stadscentrum en veel havengebied. Er is geen nieuwer centrum met winkelstraten. Om te shoppen moet men naar het 25 km verder gelegen Gdynia dat eigenlijk ook bij Gdansk hoort. Dat heb ik geleerd van de Tourist Info, omdat ik eigenlijk op zoek wou naar een nieuwe fietsbroek.

De rit van vandaag dan. Het begon met 7 km door het stadscentrum tot aan het strand van Gdansk, van daaruit is er een pracht van een fietspad tot Sopot. Tot dusver nog geen reden tot klagen, buiten die kou uiteraard. Maar vanaf Sopot begon de ellende. Het fietspad stopt er zeer brusk en je wordt de zéér drukke grote baan op gejaagd. Soms moet je echt op de baan, soms kan je stukken het voetpad als fietspad gebruiken, is blijkbaar de gewoonte in Polen. Maar dat betekent dat je constant stoepen op en af moet, plezant hoor met een fiets van 55 kg ! Het ging dus niks vooruit, het is constant uitkijken want Polen rijden echt als zotten ! Waarschijnlijk geimporteerd door de Poolse bouwvakkers vanuit België. Ik voelde me bijna thuis : camionetten die blind over een fietspad rijden en pas dan zien “oei, daar WAS ne fietser”. Ik ben een paar keer in een ferm Zelemse colère geschoten.

Rondkijken zat er dus niet in op zo’n drukke baan en tel daarbij nog eens enkele ferm regenbuien en nen ijskoude westenwind en je hebt de verklaring van mijn openingszin. Echt, ik meen het, als er zo nog een aantal dagen komen, dan hou ik het niet vol. Een “vakantiegevoel” of laat staan, “plezier”, het zijn begrippen die momenteel héél ver weg zijn hoor. Het is op die manier gewoon hopen dat je zo snel mogelijk op de dagbestemming bent en dat is wel compleet niet de spirit van het vakantiefietsen.

Normaal HAD er wel een leuk stuk moeten zitten in de rit van vandaag. Zij het niet dat de auteur van het roadbook even vergat te vermelden dat de ferry van Gdynia naar het schiereiland Hel enkel in Juli en Augustus vaart. Het leverde me een omweg van een 50 km op over diezelfde drukke baan. Eindigen deed ik met 15 km kasseiweg. Hoezo Parijs-Roubaix is een zware koers ? Pfff, een jeanettenritje is dat ja !

Omdat ik weet dat nogal wat vakantiefietsers de blog volgen, even over die route Iron Curtain Trail. Het is een uitgave van Bikeline en de route is als nr. 13 opgenomen in de Eurovelo lange-afstands fietsroutes. Wel dat laatste verbaasd me enorm. Dit is absoluut ongeschikt als lange afstandsrit ! De auteur rijdt voortdurend over zandwegen, soms zelfs over strand. Totaal onmogelijk voor een fiets met bepakking. Deze route is enkel geschikt om er een ritje uit te pikken en deze eens op een gezellige zondag te gaan rijden met een mountainbike. Ik heb nu 1350 km afgelegd en daarvan heb ik maar 50 % echt op de route kunnen fietsen, de rest moet ik steeds op zoek naar de dichtsbijgelegen berijdbare wegen. Vandaar dus dat ik zoveel op drukke banen moet rijden. Ik heb nu een kaart van Polen gekocht want in Polen volgt de auteur bijna 100% onverharde paden die met bepakking niet fietsbaar zijn. In de overige Baltische landen was dit ook al het geval, maar daar was het eenvoudig om een alternatief te vinden omdat er overal maar 1 verharde weg was. In Polen is dit helemaal anders en moet je echt je weg zoeken. Ik hoop dat het in Duitsland wat beter zal lukken.

Net als ik hoop dat het weer eindelijk eens gaat omslaan hier. Morgen geven ze toch al 10 graden en iets minder wind, en vrijdag zou het normaal gezien gaan omslaan, warmer en eindelijk oostenwind.

Ik zit trouwens in Jastrzebia Gora. Weet je waar dat is ? Wel als ge in het hol van Pluto, dat klein zandwegske neemt, dan komt ge er !

Gdansk, Polen

Omdat ik me de voorbije dagen meer toerist voelde dan fietser, heb ik maar even mijn mond gehouden. Ik wil U wel niet onthouden wat ik zoal deed in de vorige dagen.

Zondag at ik nog in het populairste restoran van Kaunas (was ook te merken aan de prijs, moest 10€ betalen voor een hoofdschotel, 2 glazen wijn en espresso) en ik praatte urenlang met de uitbater van het hostel. Blijkbaar zien veel mensen in mij de ideale gesprekspartner om de problemen van hun land mee te bespreken. Ik vind het wel leuk, als ik maar kan praten, over wat speelt geen rol.

De trein naar Bialystok was een oeroude diesel, een echte tsjoekentrein. In Sestokai (aan de grens met Polen) moesten we overstappen op een andere diesel, omdat de breedte van de sporen in Polen anders is. Blijkbaar had ik geen ticket gekregen voor mijn fiets op dat Poolse deel en de conducteur was onverbiddellijk. Probleem dus, ik had geen Zloty en betalen met creditkaart of euro’s ging niet. Gelukkig sprong een Welshe dame me bij en betaalde de 9,1 zloty ; nog geen 3€ waarvoor die conducteur dus maar bleef zagen in een overigens zo goed als lege trein !

De treinrit werd een onvergetelijke gebeurtenis. Ook al was de wagon waar wij zaten totaal leeg, toch had men 5 buitenlanders samengezet in 1 compartimentje. Een Brit uit Portsmouth die al 5 jaar in Estonia werkte als vertaler en die al zowat de ganse wereld afgefietst had. De dame uit Wales dus, die eigenlijk in Londen woonde en nu voor een week in Kaunas een studie gemaakt had over schaken. 2 Hollandse jongens (ik schat een jaar of 21) die op terugweg waren van een 4-maanden trip over de TransSiberia, van Bangkok, via Laos, Mongolia, Rusland, Baltische landen en nu terug naar huis. En ik dus. Naast de vele reisverhalen, hadden we het ook over de staat waarin die landen verkeren, over het mogelijk uiteenvallen van het UK en zelfs over de stenen van Stonehenge. De 4-uur durende treinreis vloog voorbij. Zij reisden allemaal door naar Warschau, ik moest er dus vroeger uit en allen hielpen ze me om bagage en fiets uit te laden. Schitterend, dit is waarvoor ik zo een reis maak !

In Bialystok (nooit eerder van gehoord, maar zeer grote, mooie stad) verbleef ik ver buiten het centrum in een soort pension bij een gezin met 3 dochters waarvan er 1 badminton-kampioene van Polen is, maar nu wel gekwetst. Ze hebben zelfs een heuse badminton-hal aan hun huis met 5 terreinen ! Het ontbijt dat ik voorgezet kreeg, zou in België meer kosten dan mijn ganse verblijf daar. Ik vond echter niemand van de familie toen ik moest vertrekken zodat ik wat geambeteerd deze leuke plek verliet.

Voor de rest zat ik zowat de ganse dag in de trein voor een rit van 8 uren naar Gdansk. Het was dan ook avond toen ik er aankwam en op zoek kon naar hostel Mamas&Papas, waar ik enkel supergoeie commentaar over had gevonden op internet. Het zoeken verliep niet zo eenvoudig en ik moest een paar keer de weg vragen, gelukkig spreken de meeste jongeren hier goed Engels. Het hostel is idd. fantastisch, ik was nog maar net binnen en kreeg al een serieuze kom hete soep, met champignons, wortel en patatten in, eigenlijk een gratis avondmaal. En smaken deed het, ik had eigenlijk al van ‘s ochtends niks meer gegeten. Ik zit er samen met oa. een Israëlisch journalist die zelf ook 2 hostels heeft in Tel Aviv en in Nice, en voor de rest voortdurend de wereld rondreist.

En ook vandaag was dus geen fietsdag. Maar anderzijds is het mijn eerste dag dat ik ook echt “rust” heb, zonder trein- of ferry-rit. Wel de was eens gedaan, de kabassen terug wat herschikt en de administratie voor mijn acties tvv. Artsen Zonder Grenzen bijgewerkt. De steun komt goed binnen, DANKUWEL allemaal !!!!! En laat maar komen uiteraard

Uiteraard stond er ook een bezoek aan de stad op het programma, want zowat iedereen die ik onderweg al zei dat ik in Gdansk zou passeren, zei me dat het een prachtige stad is die ik zeker moest bezoeken. Heb ik dus gedaan en het is een prachtige stad, met een vrij klein makkelijk te bewandelen oud stadscentrum met tal van prachtige gebouwen en pleintjes. Bovendien is alles nu nog eens extra in orde gemaakt voor de passage van het EK voetbal binnen een 20-tal dagen. Wereldkampioen Spanje speelt hier al z’n wedstrijden in de, jawel, ERGO-arena ! Ik ging ook nog een koffie drinken in het bekendste koffiehuis van Gdansk. Ik kan nog altijd niet geloven hoe goedkoop alles hier is. (Voor de trouwe volgers ; de Nutella breekt hier het record van Latvia, hier kost hij 1,84 € !)
Trouwens, voor de muziekfanaten, een stad met de (Duitse) naam DANZIG, kon ik toch niet overslaan.

Vanavond trok ik nog eens opnieuw het centrum in om “Pierogi” te gaan eten. Echter Pools kan je niet eten. Het is een soort gekookte deegzakje met een vulling die je zelf kiest. Poolse ravioli zeg maar. Heel lekker !

Morgen terug de fiets op ! Het zal spijtig genoeg weeral in de kou zijn, slechts 10 graden wordt voorspeld. Het weer heb ik voorlopig nog niet echt aan mijn zijde.

Kaunas, Litouwen

Het beloofde een schitterende dag te worden. De zon gaf al vroeg present en op het programma stond een naar het schijnt prachtige rit langs de Memel.

U hoort mij uiteraard al mijlenver komen ; het draaide helemaal anders uit. Het begon nochthans goed. Vanuit Jurbarkas kon ik meteen een schitterend fietspad nemen vlak naast de Memel, die op deze zondag druk bevist werd. De zon scheen wel volop, maar echt warm was het zeker niet. Maar al na 10 km was het mooie ervan af. Einde fietspad en van dan af nog 80 km gewoon over de grote baan, die hoe dichter bij de stad Kaunas, hoe drukker uiteraard.

Bovendien verdween de zon ook meer en meer achter de wolken, en in die periodes was het echt wel koud. Wind was er gelukkig weinig, maar hetgeen er was zat zeker niet in mijn voordeel. De grote baan loopt dikwijls honderden meters van de rivier af zodat ik die nog weinig te zien kreeg. En de beloofde kastelen langs de weg, stonden zo ver en hoog op de heuvels zodat ze amper te zien waren, ook nog eens verstopt achter de bomen.

Bij Vilkija zou ik een overzet moeten nemen naar de overzijde van de Memel. Maar ik heb nergens een overzet gezien en voor ik het wist was ik dus serieus aan het klimmen. De weg klimt daar een paar kilometer omhoog naar een plateau. Van hieruit werd het echt druk op de baan. Ik had het al over de “verwesterlijking” van Litouwen (veel meer dan de andere Baltische landen), wel met het vele goed hebben ze ook het slechte binnengehaald. Bijvoorbeeld de houding tov. fietsers ! Sommigen wijken meer uit voor putten in het wegdek dan voor een fietser. Toch opvallend dat het vooral die grote wagens zijn die het minste moeite doen. Of zou het zijn omdat ze de omvang van hunne pimp-bak nie kennen ? Stomme suv’s en wannabee-jeeps.

In Kaunas zit ik in het mooiste hostel totnogtoe, en zeker niet het duurste. Morgen wordt het dus de eerste treindag naar Polen, spijtig dat ik een grens niet fietsend kan doen, maar men raadde me af om dat deel te fietsen. Dan zal ik ook terug in het zomeruur zitten.

Jurbarkas, Litouwen

Gisterenavond dronk ik nog een stevige pint van de brouwerij vlak naast het guesthouse waar ik verbleef : Svyturys voor de kenners, ik denk niet dat je het bij ons kan vinden, maar het is gewoon een goed pils.

Mijn maag begint stilaan te wennen aan de ontbijt-combinatie omelet-worst-tomaat-sla-komkommer, dus het gaat me al makkelijker om de steeds zeer rijkelijke portie weg te werken.

Het probleem dan ! Door mijn vroegtijdige forfait in Lapland, zit ik met een totaal nutteloos visum voor Rusland. Nutteloos omdat het enkel geldig is van 30 mei tot 2 juni. Een wrang gevoel, enerzijds omdat het mij veel moeite en 181 € gekost heeft, anderzijds omdat ik nu slechts 24 landen zal aandoen.

Gisteren ben ik nog bij de Tourist Info langs geweest om de mogelijkheden te bespreken met een uiterst behulpzame gast in perfect Engels.
Mogelijkheid 1 : wachten tot mijn visum geldig is ? Ja hallo, Klaipeda mag dan wel een leuke stad zijn en Cassandra, de receptioniste van het guesthouse, een ferm kind, maar zo geduldig ben ik niet !
Mogelijkheid 2 : toch fietsen over de Curonian Split naar de grens en trachten te onderhandelen ; totaal uitgesloten ! Met Russen valt echt niet te onderhandelen en bijkomend dit had zowiezo niet gegaan want de grens op de split is dicht omdat het Russische deel van de split nu militaire zone geworden is. De maker van het roadbook mag zijn boekske dus eens van een service-pack voorzien, tenminste als hij zo dom is als de Microsofters (IT-mopje).
Mogelijkheid 3 : rond Rusland (Kaliningrad uiteraard) dan maar. Maar hoe ? Er zullen wel mer mensen met dit probleem geconfronteerd worden, dus moest ik van de Litouwers-Polen zijn, zou ik een makkelijke verbinding opzetten via spoor of ferry. Er is bijvoorbeeld een ferry-terminal zowel in Klaipeda als in Gdansk, waarom dan geen verbinding ? Nee dus. Spoor dan ? Kan, maar kost minstens 2 dagen en meerdere overstappen. Pffff….
Ik had zelf al het idee om de trein naar Vilnius (hoofdstad van Litouwen) te nemen en dan morgen naar Gdansk, maar vanuit Vilnius duurt de treinrit nog steeds 2 dagen omdat je een zeer grote omweg maakt via Warschau. Ook niet dus.

Gelukkig stelt de vriendelijke man een 4e en leuker alternatief voor. Het is ook weer een hele reis, maar het is wel een oplossing en ik kan een stuk fietsen ! Vandaag neem ik de bus naar Jurbarkas (zoek maar op de kaart, ligt meer binnenland in tegen de Russische grens). Morgen fiets ik van daaruit ongeveer 100 km naar Kaunas, de 2e grootste stad van Litouwen. Het zou een prachtige fietsweg zijn langs de Memel, de grootste rivier van het land, en op de route staan een paar prachtige kastelen.
Overmorgen dan de trein naar Bialystok in Polen, schijnt ook een mooie stad te zijn. En de dag nadien de trein naar Gdansk. Hèhè, inderdaad een serieus tripke dat me 2 dagen extra kost dan voorzien, maar ik heb nog wat overschot en ik kijk al uit naar de fietsrit in centraal Litouwen.

Voila, terug naar vandaag. De bus vertrok pas om 14:15, ik had dus nog wat tijd voor sightseeing. Het is zaterdag en er werd dus druk door de straten van Klaipeda geflanneerd, hetgeen ik eerlijk toegegeven niet echt storend vond. Ik ben nog even een kijkje gaan nemen in de haven waar de pont naar de Curonian Split heen en weer vaart.

Trouwens, van fietsen zou vandaag toch niks in huis gekomen zijn, want er trekt een heuse storm over Litouwen. Men had er mij gisteren al voor gewaarschuwd en zelfs in de straten van Klaipeda is het bij momenten een ongelijke strijd met de natuurkrachten. Ik word plots ei zo na gewoon omver geblazen, zo hard dat mijn topcase (de tas bovenop mijn achtertassen) er gewoon vanaf vliegt. De spin-snelbinder is gewoon totaal uitgerekt en dus niet langer bruikbaar. Gelukkig heb ik een reserve.

Mijn vrees ging de ganse busrit uit naar mijn fiets die achterop aan het fietsrek hing. De bus kreeg serieuze windstoten te verwerken, ik zag soms bomen plooien tot bijna tegen de grond. Maar de fiets heeft de rit overleefd.

Ik heb mijn intrek genomen in het enige hotel in Jurbarkas, een totaal oninteressant plaatsje. Het lijkt alsof het gebouw ook al heel wat stormen heeft moeten doorstaan, deuren hangen scheef, er hangt een vieze sigarettengeur in het ganse gebouw en in de lift is het alsof den Duits terug binnengevallen is ! Hij werkt met drukknoppen en als je dan aankomt op het gewenste verdiep schiet die knop er met een knal weer terug uit, waardoor je spontaan zou wegduiken. Uiteraard zonder internet, dus U leest dit met een dagje vertraging.

Klaipeda, Litouwen

Het hostel in Liepaya was best leuk. Ik had moeite om het te vinden omdat de enige aanwijzing een stickertje op de deurbel was. Het was in een krot van een huis, maar vanbinnen wel mooi proper ingericht. Ik verbleef er met de vriendelijke uitbaatster en 3 zwitserse studentes. Ze zaten in een ruilprogramma en werkten nu in het ziekenhuis van Liepaya. Geef toe, ne mens kan slechter terechtkomen.

De start was vertraagd vandaag omdat ik van garderobe moest wisselen. Vandaag moest de regenkledij bovengehaald worden. Het had ook de ganse nacht door heel hard geregend, sommige straten stonden volledig blank. Toen ik uiteindelijk weg was om half 10, druppelde het al maar een beetje meer en op het eerste half uurtje na, bleef de dag droog, maar wel erg fris. En uiteraard : wind ! Nog steeds uit het zuiden, dus nog steeds vanvoor.

Het begin leek dus een kopie van gisteren te worden. Alweer dikwijls stoppen en een gemiddelde dat niet boven 14 uitkwam.

Halfweg, na ongeveer 50 km, reed ik het 5e land op mijn traject binnen : Litouwen. Een land waar ik een beetje bang voor was. Bang dat er nog minder zou te zien zijn dan in de andere Baltische landen, omdat ik dacht dat Litouwen minst “westers ontwikkeld” zou zijn. Maar daar heb ik mij serieus in vergist !

Ik merkte al meteen na de grens, dat de weg veel beter werd, ook veel meer signalisatie. Een paar km na de grens bij Sventoij, mag ik volgens het roadbook de hoofdweg verlaten voor een fietspad vlak bij de zee. En warempel, ik kom terecht op een schitterend fietspad door prachtige woonwijken met knappe huizen en nog veel in aanbouw. Het gaat zo door tot Palanga, een prachtige badplaats met brede promenades en zelfs met dit gure weer, veel volk op straat. Na Palanga gaat de fietsweg door natuurgebieden, dikwijls bossen, dus steeds goed beschermd tegen de wind. Het is er prachtig fietsen en de kilometers vliegen voorbij. Gelukkig want 2 dagen zoals gisteren op rij, dat had me niet gelukt.

Na 106 km kom ik aan in Klaipeda, de grootste stad aan de Litouwse kust. Nu zit ik nog op een boogscheut van Rusland, en de slimmeriken hadden al wel zien aankomen dat ik nu met een probleem zit. Maar daarover bericht ik morgen wel. Een probleem moet je pas oplossen als het zich stelt, zei ooit een groot en wijs man … enfin breed alleszins.

Ah ja, waar haal ik nu die rare titel vandaan ? Ok, laat even uw niveau zakken aub. (voor politiekers, gelieve deze raad te negeren, steek best een tandje bij). Wel, ik zit al van aan de grens in mijne kop met dit deuntje ; “dir bitst ni littentit ip izzen itti gidimme…”. Sorry ik kan er ook nie aan doen, 2 weken door bossen en akkers fietsen laten z’n sporen na.

Liepaja, Letland

Ik ga het kort houden, want ik ben stikkapot. Vergeet al mijn gemopper over wind van de voorbije dagen, want dat was kattepis vergeleken met hetgeen ik vandaag te verwerken kreeg.

Na amper 3 km ben ik vandaag voor het eerst gestopt. Toen al dacht ik ; dit gaat vandaag nooit lukken ! De wind was zo fel uit het zuiden, precies waar ik 120 km naartoe moest.

Na 2 uur en half had ik 30 km afgelegd en zag ik het totaal niet meer zitten. Ik heb dan geprobeerd om te liften, maar het enige dat de Letten in camionetten (mijn doelgroep) deden was zitten lachen en allerlei gebaren maken, maar netjes voorbijzoeven.

Na 6 uur fietsen was weer zo’n moment, ik had toen 70 km gedaan en moest er dus nog 50 doen. Dat besef alleen al, ik kon wel janken.

Uiteindelijk ben ik dus na een rit van 10 uur voor 120 km, toegekomen in Liepaja. Volgens het roadbook “a true pearl on the Iron Curtain Trail”. Lichtelijk overdreven vind ik, een stadje zoals een ander. Maar ik geef toe, ik ben vandaag een slechte referentie om iets op schoonheid te waarderen.

Heb ik dan niks meegemaakt ? Gezien ? Euh … na 104 km kwam ik een winkeltje tegen, het enige van de dag, maar daar had ik me op voorzien, eten was geen probleem, al zat ik bij aankomst wel door al mijn reserves heen.

Voor de rest was er een moment dat er een boer van op z’n erf zijn hand op stak naar mij. Heel leuk, dat was de eerste in 2 weken fietsen. Op dagen als vandaag haal je daar voor effe een beetje moed uit.

Op een moment zag ik een halve plank van ongeveer een halve meter in het asfalt steken. Doe moet er gewoon bij aanleg van de weg mee ingesukkeld zijn en niemand vond het nodig om die weg te halen. Het is misschien een idee voor Crevits. In plaats van haar schup en emmer-beleid kan ze de putten in onze snelwegen herstellen met parket.

Ik heb ook nog meegebruld met mijne muziek, vooral uit frustratie “I’m a fucked-up man, with a fucked-up plan…”. Degene die weet van wie dit komt : antwoord en adres naar info@25euro.be en ik zoek een speciaal postkaartje uit voor U

Ah ja, nog iets. Ik ben de 1000-km grens ook gepasseerd. U kan trouwens nog steeds meedoen met het Platte Band-spel (kijk onder “steun”). Ik ga uiteraard niet in mijn blog vertellen als ik zou platrijden, dus je kan raden tot ik terug thuis ben !

Morgen Lithuania !

Ventspils, Letland

Zeker 4 uur heeft het ontbijt van vanochtend op mijn maag gelegen. Ik ben nu eenmaal niet gewoon om ‘s ochtends gerookte vis en verse groenten te eten. Dat is waar een ontbijt hier uit bestaat en omdat de dame van het hotel zo’n moeite gedaan had om een half buffet te maken voor mij alleen, heb ik uit beleefdheid meer gegeten dan moest.

De route was simpel, gewoon de weg van gisteren verder volgen tot Ventspils, 120 km verder. Toch zat er 1 serieuze bocht in ! Namelijk in Kolka (na 38 km), hetgeen het meest noordelijk gelegen dorpje van Letland is. Kijk maar eens op de kaart, Riga ligt eigenlijk in een enorme baai, dus nu moest ik eerst helemaal terug noordwaarts en dan vanaf Kolka een bocht van ongeveer 270 graden om zuidwest te rijden. In Kolka ben ik tot op het strand gereden, het is echt een landpunt in de zee, waar je de zee langs 2 kanten zit liggen. Gelukkig was dat er nog, want daarna was er 82 km niets meer.

Dat mag je deze keer nog meer letterlijk nemen dan vorige dagen ! Pas na 67 km heb ik de eerste keer terug een huis gezien. Deze hele strook was tot vorig jaar onverhard, vorig jaar werd de weg aangelegd met steun van de EU. Gelukkig ben ik dus niet eerder op dit lumineuze idee gekomen. Toch was er 2 keer enige opwinding. Een eerste keer toen ik ineens in de verte iets zag naderen, het waren verdorie 2 Duitse fietssters ! Zij deden de route andersom, maar niet mijn ganse route. Ze waren 2 weken geleden bij de Pools-Duitse grens vertrokken en reden nog tot Tallinn.

Een 2e opwinding was, en toen ging m’n hart ineens wel heel wat rapper slaan, toen er plots uit het bos rechts van me en op amper 5 meter voor me een heel grote hond kwam, een soort herdershond. Hij keek enkel maar wat schuchter naar mij en stak gewoon de weg over om aan de overzijde terug in het bos te verdwijnen. Oef … die had blijkbaar geen zin in een Belgisch bot.

De ganse 82 km van Kolka tot Ventspils had ik ook weer de wind knal op kop. Het was weer echt afzien en ik begin stilaan de vermoeidheid te voelen nu. Maar ik wil nog verder tot Klaipeda in Litouwen, daar zou ik over 2 dagen moeten zijn. Wat er dan gaat gebeuren dat vertel ik dan pas.

Wat doe je dan zo een ganse dag als er totaal niks te beleven valt ? Muziek luisteren, meezingen, lucht-gitaar en -drum spelen. Als er dan ineens toch een camion passeert, voel je je wel wat onnozel, maar ik vermoed dat die dat zonder die gitaar ook wel zou denken. Wat mijn muziek betreft, ditmaal is de samenstelling van m’n iPod gevarieerder dan ooit, gaande van Roy Orbison en zelfs Boney M tot Tool en uiteraard Sigur Ròs ! Wie deze laatste niet kent, moet maar eens vragen aan Evy, zij kan een perfecte imitatie geven

Ventspils is een zeer mooi, proper stadje. In het Tourist Info punt hebben ze me naar het beste hotel van het stad verwezen omdat het ook nog goedkoop is. En het is inderdaad prachtig, het is in een typisch houten huis. Gegeten heb ik vandaag op m’n kamer, ik ben moe en wil snel slapen. Ik heb in de supermarkt mijn eten voor vanavond gekocht + mijn drank en lunch voor morgen en een tussendoortje ; totaal 4,88 Lat, oftwel 7 €.

Roja, Letland

Hoe hartelijk het ontvangst gisteren was in het hostel in Riga, zo droog was het afscheid vanochtend. Er zou ontbijt zijn, maar om 8:30 was daar nog altijd niks van te merken, dus ben ik maar beginnen inpakken en vertrokken. De uitbaatster heb ik niet eens meer gezien. Dat betekende uiteraard ook wel dat ik zonder eten op pad ging, en dat heb ik waarschijnlijk al rap bekocht met heel slappe benen.

Het stad inrijden gisteren was een stuk plezanter als er nu weer uitrijden. Ik vond ook niet meteen de juiste weg die ik moest hebben, dus was het stoepen op en af en over tramsporen enzo. allemaal heel vervelend met zo’n zware fiets. Uiteindelijk vond ik het fietspad naast de spoorlijn die ik moest hebben, maar dat was in zo’n slechte staat dat mijn tassen soms losschoten van het gehodder !

In Jurmala, na anderhalf uur fietsen stopte ik in een parkje om eindelijk iets te eten. Mijn voorziene lunch ging er toen al aan. Omdat de zon scheen wisselde ik ook vlug van garderobe, korte broek ipv. de lange. Jurmala zou een bekende badplaats zijn, maar vandaag lag het er alleszins verlaten bij. De zon was weliswaar volop en de ganse dag van de partij, maar het is nog steeds barkoud door een ijskoude noordwestenwind. U mag zelf raden welke richting ik uit moest vandaag.

Vanaf Jurmala is het verhaal voor vandaag eigenlijk al verteld, vandaar moet ik de kustweg beginnen volgen. Eenzelfde weg die ik gedurende 220 km ga volgen, dus ook morgen, tot Ventspils. Het is dan wel een kustweg, de zee krijg je amper te zien omdat er steeds een stuk beboste duinen tussen weg en strand zit. Op de volgende 100 km kwam ik nog door een 3-tal heel kleine dorpjes en soms was het meer dan een uur dat er echt niets passeerde. Het lijkt niet op te houden met dat saaie gedoe, ik word er onderhand zot van.

Enige grappige moment ; op een moment rijden de flikken mij voorbij. Ongeveer 3 kwartier later passeer ik hun auto, ze staan geparkeerd langs de weg en liggen allebei te maffen ! Flikken zijn overal hetzelfde.

Vanaf 16 uur moet het ook in Letland spitsuur zijn, want er kwamen ineens op een kwartier 5 autos voorbij ! Die file zullen ze op de lokale radio wel aangekondigd hebben.

Morgen verwacht ik dus helemaal geen beterschap, maar Ventspils is wel één van de grotere steden in Letland, dus daar zal ik nog wel eens wat te zien krijgen zeker ? Ik heb in mijn eindbestemming wel mijn eerste watch-tower van het ijzeren gordijn gezien ! Vandaag zit ik in Roja, volgens het roadbook zijn er 3 accomodaties en gelukkig was er daar 1 van open. Ben wel in het restaurant bij de buren moeten gaan aanmelden en heb nu een hotel voor mij alleen. Ik vermoed dat ik nog wel bezoek zal krijgen vandaag. De inwoners zullen waarschijnlijk allemaal “den toerist” wel eens willen zien.

(Na het eten)

Toen ik daarnet in het restaurant van de buren zat, dacht ik nog gelijk te krijgen ook. Eerst zat iedereen daar aan de TV gekluisterd ; het WK ijshockey is bezig en Latvia speelde vandaag tegen Italië. Ijshockey is hier (net als eerder al Suomi en Estonia) de nationale sport. Toen de match afgelopen was, kwam er een oudere man naar mijn tafel met zijn grote pint bier. “Mag ik u wat komen storen ?”. Euh, ja zeker. Het bleek de eigenaar van zowel hotel als restaurant. We hebben een half uur geklapt over vanalles, mijn reis uiteraard, maar ook het hockey en zelfs over de geschiedenis van Latvia. Wij westerlingen kunnen niet begrijpen wat het is om zo lang onderdrukt te zijn geweest zoals de Letten door de Russen. Het land probeert pas beetje bij beetje op te staan en vooruit te gaan nu. Hij heeft uiteraard recht van spreken en overschot van gelijk.